Bahir Dar

Dag 20, 25 januari 2020

Vandaag stond een excursie naar de Waterval van de Blauwe Nijl op het programma. Aangezien we al gelezen hadden, dat de waterval niet meer zo imposant is door een onlangs opgezette waterkrachtcentrale, hebben Henk en ik besloten niet mee te gaan. We wilden even wat uitslapen en op ons gemak ontbijten en wat rondwandelen in Bahir Dar.
Maar wat wil het lot: het is zaterdag en op zaterdag begint de (Koptisch-orthodoxe) priester al hartje nacht (05.00u) te chanten! Dit houdt aan tot halverwege de ochtend!!! Een hééél irritant monotoon gezang!! Dus van uitslapen is niet veel gekomen. En hetzelfde ritueel wordt zaterdag op zondagnacht gehouden. Vannacht dus weer!!

N.B.: “Chant” is het ritmisch spreken of het zingen van woorden of geluiden, vaak hoofdzakelijk op één of twee hoogtes of tempo's met de naam reciterende toon.

Rond 08.30u zijn we samen met 2 reisgenoten gaan ontbijten. Daarna zijn Henk en ik het stadje ingegaan. Over het algemeen wordt je als buitenlander voortdurend aangesproken of belaagd door kinderen die geld, zeep, potloden
of snoepjes willen hebben, maar in deze stad konden we, zonder lastig gevallen te worden, rondwandelen. Opvallend is het zeer grote aantal schoenpoetsers, dat kilometers lang de straat flankeert; evenzo opvallend is dat er veel gebruik van hun diensten gemaakt wordt. Vooral de sportieve sneakers met witte zool worden weer als nieuw door de behandeling. Ook concentreren de winkeltjes met gelijk aanbod zich naast elkaar. Zo zagen we zeker zes winkels met waterpompen. Wij kunnen ons niet voorstellen dat er daarvan dagelijks veel worden verkocht... ; de verkopers bevolken dus in het algemeen de stoep voor hun winkel. Ook opvallend is het aanbod van “vooroorlogse” wasmachines.
Heleen had met onze chauffeur, voor belangstellenden, een korte stadsrit georganiseerd. Na de lunch in ons hotel vertrokken we. Even een leuke onderbreking van de dag.
We kwamen langs “Amhara People’s Martyrs Memorial Monument”.
Dit gedenkteken is opgericht ter nagedachtenis aan de gevallenen in de burgeroorlog in Ethiopië in de 20 eeuw. Foto’s mochten we niet maken!
Daarna naar een uitzichtspunt, met prachtig uitzicht over de stad en het Tanameer. Aangrenzend langs het vroegere zomerhuis van Haile Selassie; ook daar was het verboden om foto’s te maken.
Maar voordat we naar hoogste punt konden rijden, kwamen we een meneer tegen die een draad over de weg gespannen had. De buschauffeur zei dat we hem 50 Birr moesten betalen om verder te mogen rijden. Heleen reageerde hierop, dat ze 50 Birr wilde betalen met een bewijs van betaling en 30 Birr zonder bonnetje. Met 30 Birr ging het touwtje naar beneden! Zo gaat dat hier!!!
Vanavond eten we in ons hotel en wie mee wil kan daarna mee naar een bar waar traditionele dans ten tonele gebracht wordt. We zijn benieuwd!