Van Gondar naar Debark/Simiengebergte

Dag 17, 22 januari 2020

Vandaag stond een bezoek/wandeling in het Simiengebergte op het programma. Maar er moest eerst weer een rit van ongeveer twee en half uur afgelegd worden. Dat betekende weer vroeg uit de veren. Om 07.00u zaten we in de bus! Wederom konden we genieten van een prachtig afwisselend landschap met fantastische vergezichten en mooie kleuren. Rond half 09.30u kwamen we aan in Debark waar we de komende nacht zouden slapen. Heleen vond het een goed idee om eerst maar de koffers in het hotel achter te laten. Toen we eraan kwamen, bleek het hotel geen reservering voor ons te hebben. Een beetje vreemd: het agentschap had deze wel. Er moest weer iets geregeld te worden door Heleen en de chauffeur. Na wat heen en weer gebel, was er een boeking bij een ander hotel in Debark mogelijk.
Toen doorgereden naar de ingang van het “National Parc Simien”. Bij binnenkomst in het park, is men verplicht, naast het betalen van een toegangsprijs, ook een gids en bewapende scouts in te huren. Zo gingen we dus op pad met 1 gids en 3 scouts (afhankelijk van de groepsgrootte)met geweren. Dit is verplicht in verband met de veiligheid om de apen die hier leven op afstand te houden.
Het Simiengebergte is een zeer uniek gebied! Het staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Het wordt ook wel “het dak van Ethiopië” genoemd. Debark ligt al op 2800m hoogte. De hoogte van de bergen in het Simienpark varieert tussen de 2000 en 4430 m. Het bergmassief is opgebouwd uit diverse gesteenten: zandsteen kristalrotsen en vulkanisch gesteente. Door erosie zijn er indrukwekkende ravijnen en rotsformaties gevormd. Het biedt fenomenale uitzichten! Ook leven hier 1500 Gelada-bavianen (bleading heart baboon). Hun voeding bestaat voor 95 procent uit gras en wortels uit de grond, aangevuld met parasieten. Ze slapen ‘s nachts op de steile helling van de diepe canyons om zo te ontsnappen aan roofdieren.
De weg naar het startpunt van de wandeling was prachtig door het indrukwekkende landschap. Onderweg kwamen we boeren tegen, die hun graan aan het dorsen waren door spannen met vier paarden rondjes over het graan te laten maken. Vervolgens wordt het graan in de lucht opgegooid om door de wind kaf en koren te scheiden. Bij aankomst op een hoogte van 3300 m. is Henk met 6 andere reisgenoten een wandeling bergafwaarts van twee uur gaan maken. Ikzelf ben met vier andere dames achter gebleven bij de chauffeur en op een gegeven moment met de bus naar het aankomstpunt van de wandelaars gereden. Wij hebben onderweg groepen Gelada- apen gezien. Ook Henk en medewandelaars hebben een ontmoeting met een grote groep van deze apen gehad. Uniek is dat blanke mensen de voortdurend etende apen tot zeer dichtbij (één meter) kunnen benaderen; komt de lokale bevolking te dichtbij, dan verdwijnen de apen. De wandelingen, die Henk heeft gemaakt gingen over kleine paadjes langs de randen van de bergen. Voor een gemiddelde wandelaar waren ze goed te doen. Tijdens de wandeling door het prachtige landschap zijn de wandelaars beloond met spectaculaire vergezichten, op één plek staande aan de rand van een afgrond van ca 1000 meter diep. Bijzonder is dat in de diepten mensen in het park wonen, die leven van de landbouw; hun kinderen moeten om naar school te kunnen vele honderden meters klimmen via paden en ladders om bij de weg te kunnen komen.
Wij hebben van het uitzicht genoten en een half uur voor terugkomst van de sportievelingen de lunch voorbereid. Na de lunch hebben de wandelaars nog een korte wandeling van 45 minuten gedaan met opnieuw mooie vergezichten.
Na het afzetten van de gids en scouts zijn we richting Debark gegaan en ingechecked bij ons hotel. Op het terras lekker in de zon genoten van een welverdiend (Henk m.n.) drankje.